در رثا و مظلومیت ستار بهشتی
تا که بودیم نبودیم کسی، کشت ما را غم بی همنفسی
تا که رفتیم همه یار شدند، خفته ایم و همه بیدار شدند
قدر آئینه بدانیم چو هست، نه در آن وقت که افتاد و شکست
در حیرتم از مرام این مردم پست، این طایفه ی زنده کش مرده پرست
تا هست به ذلت بکشندش به جفا، چون مرد به عزت ببرندش سر دست
تا هست به ذلت بکشندش به جفا، چون مرد به عزت ببرندش سر دست
اقبال لاهوری
.jpg)
